YEŞİM ŞAHİN YAMAN- PEMBE PEMBE

PEMBE PEMBE

Öyle süslü kelimelerle aldatan sevdanın değilim.

Bir elimde uçurtmam,

bir elimde pamuk şekerim,

gözümü dikmişim maviliklere.

Kara kara değil,

pembe pembe sevdim seni;

bir çocuğun merakı,

şaşkınlığı, coşkusu gibi…

Ne hesabını tuttum verdiğim sevginin

ne de karşılığını sordum.

Sen gülünce dünya güzel sandım,

sen gelince bütün yollar eve çıkar sandım.

Ceplerimde misketler kadar renkli hayaller,

dizlerimde düşmekten kalma eski yaralar vardı.

Yine de koştum sana;

çünkü çocukken insan

düşeceğini bilse de koşmaktan vazgeçmez.

Ben seni biraz uçurtmam gibi sevdim;

ipini sıkıca tutarsam hiç gitmezsin sandım.

Meğer bazı sevdalar gökyüzüne aitmiş,

insanın avuçlarına değil.

Bir gün ip koptu.

Sen uzaklaştın,

ben elimde kalan küçücük iple

uzun uzun gökyüzüne baktım.

Pamuk şekerim eridi belki,

ellerim yapış yapış kaldı,

ama içimdeki çocuk küsmedi hayata.

Çünkü ben seni

kara kara değil,

pembe pembe sevdim.

Ve insanın çocukça sevmiş olması,

kaybetse bile,

hayatında bir kez gerçekten

gökyüzüne dokunmuş olmasıdır.

YEŞİM ŞAHİN YAMAN