SAKLAMBAÇ

SAKLAMBAÇ

Ayşe Bedevi | Deneme

Başlamıştık ikimiz bir oyuna. Ben saymaya başlarken sen saklanmıştın bir odaya. 30'a geldiğimde durmuştum çoktan. Gözlerimi açtım, etrafıma bakındım. Yüzümde güller açmıştı, bulacaktım seni hemen. Önce evin en sevdiğimiz yerine baktım. Ne anılar biriktirmiştik orada. Küçücük bir dolap vardı şuracıkta. Kahverengiydi rengi. Gülümserdin bana bakarken, gözlerinden bir hatıra, derdin. İlk çekmece her zaman boş kalırdı. Oraya sadece bana aldığın çikolataları koyardın. Ben de çikolatayı sevdiğim için o çekmece hep boşalırdı. Elim çekmeceye uzandı, açarken gördüm notunu. Beni sevdiğini hep hissettirirdin.

Dikkatim dağılmasın diye gözlerimi ayırdım hemen. Seni bulacaktım tabi ki. Gözlerim perdeye takıldı birden. Ben kelebekleri severim diye kelebek motifli almıştın sahiden. Tekrardan bir gülüş kondu yüzüme. Ne kadar da değerliydim senin yüreğinde. Diğer odaya koştum, ayaklarım hızlandı senin saklandığını hatırlarken. Masada iki fincan kahve vardı, biri büyük biri küçük. Ben kahveyi çok severdim, sen kadar olmasa da. Yarım kalan iki kahve fincanı ve yanında hiç açılmamış bir çikolata. Sahi, neden kahvelerimizi bitirmeden saklambaç oynamaya başladık ki?

Sahi, seni bulmam gerekiyordu. Gözlerimi fincanlardan ayırarak döndüm yine. Koltuklara doğru yaklaştım, arkasında olabilir misin diye. Gözlerim doldu koltukların rengine. Sen seversin, demiştin bana mor koltukları alırken. Ne çok severdim ben moru. Ne çok severdin sen beni, bunları taşırken. Bir ah bile etmedin, dizdin hemen. Ah unutuyordum! Seni bulmam gerekiyordu. Sen bu koltukların arasına saklanmış olamazdın, değil mi? Bir kere görürdüm ben seni. Uzun boyunla, heybetli cüssenle sığmazdın zaten. Odadan çıkıp salona yöneldim yeniden. Upuzun bir dolap vardı camdan. Sen oraya çiçeklerimi koyardın. Bir de sulardın bıkmadan. En üst rafta kocaman bir gemi vardı. Bir gün ona bineceğiz, derdin.

Sahi, sözünü ne zaman tutacaksın? Binecek miyiz gemiye? Mavilere karışacak mıyız bir gün? Daldım işte maziye. Hemen döndüm şimdiye, seni aramaya devam ettim.

Bir dakika, evde oda kalmadı ki. Ama mutfak vardı değil mi? Ayaklarım beni mutfağa doğru götürdü. Bir masa vardı, bir de sandalyeler. Masanın üzerinde bir tabak, tabakta bir ıslak kek. Demiştin bana, yap da yiyek! Yaptım işte, koydum da tabağa. Neden hiç yememişsin ki ondan? Şaşırdım, kaşlarım yukarı kalktı anında. Mutfağa saklanmış olabilir miydin ki? Buzdolabının üstünde olacak değilsin ki! Sesin gelmiyordu artık. Duyamıyordum nefes alışını. Nereye saklandın ki? Mutfaktan çıktım koşar adım. Sayı saydığım yere gittim. Ama sen gelmemişsin... Bir dakika! Neredesin? Saklambaç oynuyorduk ama! Bulmam gerekiyordu seni. Aradım, aramaya devam ettim. Sevdiğin her yeri gezdim. Gidebileceğin her ihtimali değerlendirdim. Bakına bakına her yeri dip köşe taradım. Ama...

Ama bu saklambaç yordu artık. Tamam sen kazandın. Kazanmayı seversin zaten. Sen kazandın, çık artık. Sobelemem seni. Sobelenmemek için günlerce saklı kalırsın değil mi?

Ama kabul, gerçekten kabul ediyorum. Ben yenildim. Çık hadi. Çık da göreyim seni... Kalbim artık dayanamıyor... Neredesin? Hadi ama... Sen kazandın. Saklı kaldın. Ben bulamadım. Söz, sobelemem seni. Çık bak, gözlerimi de kapatırım yine. Kabul, kabulüm hadi. Bu zafer senin olsun, saklambaç yerini alsın. Ben, seni bulamıyorum. Bulamadım. Ben yenildim. Tamam. Çık hadi, yenildim ben. Sen benim yenilgimsin... Yoksa ben gözlerimi kapatırken sen o gemiye bindin de mavilere mi karıştın tek başına? Hani söz vermiştin, beraber gidecektik. Saklambaç oynayalım diye kandırdın mı beni? Benim gözlerim kapalıyken sen gerçekten gittin mi? Hem de arkana bakıp dönmeden... Sen, sen bensiz mavilere mi karıştın sahiden?