PRENSESİM

PRENSESİM

Furkan Kaş | Deneme

Eski çağlarda bi şövalye gibiyim. Yorgun, bitkin halsiz ve çaresiz. Neden çaresizim peki? O prensesi bırakamamıştım çünkü kalbimden, gözlerim, ruhumdan koparamamıştım. Ne kadar cehennem gibi görünsem de bu zırha bakılınca, içine bakıp dokunmuştu. O zırhın karanlığında aydınlatmıştı içindeki ruhu. Ben onu gözlerimle gördükçe yükseliyorum göklere. Yemin etmiştim onu koruyabilmek adına, ama beni kim koruyacaktı ondan? Ona ulaşamadıktan sonra, ellerini tutamadıktan sonra kim koyabilirdi seni yanıma?

Uzak kalmalıyız prensesim. Ben sade bir koruyucuyum. Sen narin ellerinle çiçekler tutarken, benim ellerim kan ve demir ile sertleşmişti. Sen şömine sıcaklığında kitap okurken, ben yağmur altında ruhumun parçalanışı izledim. Ve en önemlisi de sen hayallerin peşinde koşarken, ben seni koruyacak olan kılıcımın gölgesin de yürüdüm.

Belki seni koruyabilecek bir kılıcım var ama, sana sahip olabilecek kadar büyük bir tacım yoktu Prensesim.