SACİT ÖZDEMİR- İÇİMDE KALAN İNSAN

İÇİMDE KALAN İNSAN

Bir gün sustum…

Kimse fark etmedi.

Oysa o gün,

İçimde bir şehir yıkıldı.

Kuşlar göğsümden göç etti,

Saatler zamanı taşımayı bıraktı,

Ve ben,

Kendi adımı bile sessiz söylemeye başladım.

İnsan en çok,

Kimseye anlatamadığı yerden eksiliyor.

Gözyaşı değil bazen,

Bir tebessüm yoruyor insanı.

Çünkü en ağır yük,

"İyiyim." derken taşınan yüktür.

Ben artık kırılınca ses çıkarmıyorum.

Cam değilim,

Toprağım…

Dağılıyorum,

Ama yine de kimsenin ayağına batmamak için

Kendimi içime gömüyorum.

Bir gün biri beni sorarsa,

Adımı söylemeyin.

Deyin ki:

"Bir insan vardı…

Herkese umut olmaya çalışırken,

Kendi karanlığında usulca kayboldu."

Ve eğer bir gün

Bir rüzgâr yüzünüze dokunursa,

Bilirsiniz…

Bazı insanlar ölmeden önce değil,

Anlaşılmadıkları gün

Yavaş yavaş yok olurlar.

Sacit Özdemir