SACİT ÖZDEMİR- BENDEN SONRA

Benden Sonra

Bir gün beni sorarlarsa sana,

“İyiydi,” deme.

Çünkü ben iyi değildim senden sonra;

sadece kimseye belli etmedim.

Geceleri adını anmadım,

ama yastığımın bir köşesinde

senden kalan sessizliği sakladım.

İnsan bazen birini unutmaz;

yalnızca onu hatırlarken

canının acımamasını öğrenir.

Sen gittin…

Ben, senden kalan her şeyi

tek tek yerine koymaya çalıştım.

Bir fotoğrafı kaldırdım duvardan,

bir şarkıyı susturdum,

bir sokağın adını unuttum.

Ama insan kendi kalbinden

hangi kapıyı söküp atabilir?

Biliyor musun,

en çok da sana kızmadım.

Kendime kızdım.

Çünkü seni kaybettiğim gün

aslında seni değil,

seninle kurduğum geleceği kaybettim.

Şimdi biri “Geçti mi?” diye soruyor.

Gülümsüyorum.

“Geçti,” diyorum.

Oysa bazı acılar geçmez;

insanın içine yerleşir,

sessizleşir,

sonra bir akşam

hiç beklemediğin bir cümlede

yeniden gözlerine dolar.

Ve eğer bir gün

beni gerçekten hatırlarsan,

sakın üzülme.

Ben seni affetmek için değil,

kendimi senden kurtarmak için

çok uzun zaman bekledim.

Şimdi gidiyorum.

Arkamda ne bir sitem,

ne de “keşke” bırakıyorum.

Yalnızca bir cümle:

Seni çok sevdim.

Ama kendimi, seni kaybettiğim yerde

bir daha kaybetmeyeceğim.