İNSAN EN ÇOK KENDİNE DÜŞMAN- ÖZNUR KÖSELİÖREN

İnsan En Çok Kendine Düşman

Sustuğum onca şey var,

“Değmez,” deyip yüz çevirdiğim…

Bazen bir hayale sarıldığım,

Bazen yutkunup vazgeçtiğim…

Kelimeler bazen düğüm düğüm,

Bazen sel olup çağlıyor.

Düşünüyorum;

Kabullenmek mi zor,

Yoksa farkına varmak mı?

En çok sustuğum yerde yaralarım,

Kimse görmesin diye

Sarıp sakladığım…

Bazen en çok kendime yabancıyım,

Bazen meçhul bir avare.

Kendi içimde kaybolmuş,

Kendime bile uzak bir yerde…

Değiştirmek mümkün olsaydı bazı şeyleri,

Ve insan uyum sağlayabilseydi yaşadığı hayata,

Neyi değiştirirdim, diye düşünüyorum.

Önce kendimi mi,

Yoksa olmasını istediğim şeyleri mi?

İnsan bazen yaşadığı hayata

Öyle uyumsuz kalıyor ki…

Bir şeyler oturmuyor yerine,

Bir eğretilik, bir olmamışlık var sanki.

Bir tadı tuzu yok,

Her şey biraz yavan…

Kaderse bu, çekelim.

Eyvallah!

Ama ya seçimlerimizse…

O zaman bu başı hangi duvara vuralım?

İnsan önce kendinin celladı,

İnsan en çok kendine düşman…

Öznur Köseliören